Rozdział 3

Obudziły mnie promienie słoneczne. Leniwie się przeciągnąłem i usiadłem na łóżku. Przypominało mi się, że miałem zadzwonić do Sergio i powiedzieć mu o zaistniałej sytuacji.

Wybrałem numer przyjaciela i czekałem, aż odbierze.

- Halo? 

- Sergio cześć, tu Leo.

- Coś się stało, że od rana dzwonisz? 

- Można powiedzieć że tak, potrzebuje Twojej rady.

- Dawaj.

- Przyleciałem do Argentyny, spotkałem Anto i chyba coś do niej poczułem..

- Mistrzu, na co Ty czekasz? Zapraszasz ją dziś na seans filmowy lub kolację i jej to mówisz! 

- Dzięki Sergio, zawsze umiesz pomóc.

- Nie ma sprawy, odwiedź mnie też, pa.

- Dzięki, cześć.

Po tej rozmowie już wiedziałem, że zawsze mogę na niego liczyć. Był moim prawdziwym najlepszym przyjacielem. Tak jak powiedział, tak też zrobię. 

Szybko poszedłem się umyć, wróciłem do pokoju i wybrałem z szafy to:

Włosy ładnie ułożyłem i zszedłem po schodach na dół do kuchni, bo ulatniał się jakiś zapach. To moja mama, robiła naleśniki z dżemem, jak kiedyś gdy byłem jeszcze dzieckiem. 

- Dzień dobry mamo! - krzyknąłem, a kobieta aż podskoczyła.

- Dobry synku, dobry. Gdzie żeś się tak odstroił? - spytała.

- Bo wiesz mamo, czy gdybyś czuła coś do kogoś, powiedziałabyś mu to? - musiałem poradzić się też własnej mamy, ona bardzo lubi Anto.

- Chodzi o Antonellę? - jak ona mnie dobrze zna.

Kiwnąłem głową na tak.

- Jeśli naprawdę coś do niej czujesz, zależy Ci na niej to lepiej powiedz jej to jak najszybciej, bo ktoś inny Ci ją zabierze. - odpowiedziała.

- Dziękuję mamo, wrócę na obiad! Cześć! - powiedziałem.

- A śniadanie? 

- Muszę to zrobić jak najszybciej, jak wrócę to zjem! 

Wyszedłem z domu i udałem się w kierunku tam, gdzie  mieszka moja ukochana. 

*z perspektywy Antonelli*

Obudziłam się dosyć wcześnie. Leniwie przetarłam oczy i udałam się do łazienki wziąć prysznic. Ciepłe krople spływały po moim ciele odprężając je. Dokładnie się wytarłam i wysuszyłam włosy. Zrobiłam lekki makijaż ponieważ nie lubię się zbyt mocno malować. Włosy związałam w luźnego koka. 

Wyszłam z łazienki i udałam się w kierunku szafy. Podeszłam do niej i po długich namysłach postanowiłam założyć to: 

Zeszłam na dół gdzie zastałam całą rodzinkę. 
- Dzień dobry kochani, jak Wam się spało? - powiedziałam pełna entuzjazmu. 

- Dobry, dobry Anto - powiedziała mama i podała mi talerz z tostami. Mogłabym je jeść cały czas! Śniadanie zjadłam ze smakiem. Nagle ktoś zapukał do drzwi. Trochę się zdziwiłam bo kto mógł przyjść tak wcześnie. 
- Ja otworzę - oznajmiłam i poszłam w kierunku drzwi. Delikatnie je uchyliłam, a moim oczom ukazał się Leo. 
- Hej Anto.. 
-Witaj Leo - uśmiechnęłam się do niego po czym delikatnie go objęłam - Jak Ci się spało? - dodałam patrząc mu w oczy. 
- Dziękuje że pytasz, dobrze. A Tobie? - spytał z uśmiechem.
- Mi również. Może wejdziesz?
- Chętnie ale się śpieszę. Może masz ochotę iść ze mną dzisiaj do kina?- zapytał. 
- Oczywiście, że tak. Z Tobą zawsze Leo.  - uśmiechnęłam się szeroko.
- To przyjadę po Ciebie o 18, pa.
- Do zobaczenia! - powiedziałam i wróciłam do rodziców. W głębi duszy skakałam ze szczęścia...

×××
Mam nadzieję, że rozdział się podoba, liczę na komentarze :)

KOMENTUJESZ - MOTYWUJESZ ❤